عطّار نيشابورى ( وفات 627 ه ) فريد الدين عطّار نيشابورى شاعر و عارف قرن ششم و آغاز قرن هفتم هجرى است . در ابتدا به شغل عطّارى اشتغال داشت ، بعد از تغيير حال در رديف صوفيان و عارفان در آمد و بعد از سفرهايى در طريق كسب معرفت و سير و سلوك ، اقامت در نيشابور را اختيار و در سال 627 هجرى وفات كرد . كلام عطار ساده و با شوقى سوزان همراه است . عطار آثار متعددى از شعر و نثر دارد ، از جمله : ديوان اشعار شامل غزليات و قصايد و مثنويهايى مانند : مصيبت نامه ، الهى نامه ، منطق الطير و . . . دارد كه اهميّت و ارزش منطق الطير را به جهت احتواء بر تمثيلات و مجسم كردن راه و روش سلوك عارفانه و حكايات دلچسب بر بقيهء آثارش برترى است . كتاب منثور : تذكرة الاولياء نيز از لحاظ اشتمال بر شرح احوال عارفان بزرگ و نثر ساده و زيباى آن در ميان آثار منثور مقام و ارزشى خاص دارد . آثارش بارها در ايران و خارج از ايران چاپ شده است . 7 نعت رسول اكرم ( ص ) سبحان قادرى كه صفاتش ز كبريا * بر خاك عجز مىفكند عقل انبيا گر صد هزار قرن همه خلق كاينات * فكرت كنند در صفت و عزّت خدا آخر به عجز معترف آيند كاى إله * دانسته شد كه هيچ ندانسته‌ايم ما لبيك عشق زن تو درين راه خوفناك * و احرام دردگير درين كعبهء رجا